Aylak Adam…

 

Hep böyledir. Hepimizi çeker gizem denilen, iki varlık arasındaki bilinmeyen. Zaten bana sorarsanız ne oluyorsa iyi ya da kötü bununla birlikte oluyor. Durun, durun, masalsı bir havayla değil de biraz materyalist yaklaşalım konuya.

Şimdi düşünün: İki arkadaşsınız, sevgilisiniz, eşsiniz, kardeşsiniz vs. ve karşınızdakinin herşeyini -ama herşeyi- biliyorsunuz, aynı şekilde o da sizinkileri. Birbirinizi çok da seviyorsunuz. Sürekli birliktesiniz, yediğiniz içtiğiniz ayrı gitmiyor. Aynı yerde olmasanız da sürekli olarak haberiniz var diğerinden. Çok sıkıcı olmaz mıydı? Zaten eminim böyle bir kimyasal yapıyı hiçbir zaman oluşamazdı. işte bu yüzden gerekli gizem.

Gizem olunca, kendinize ait bir alanınız olduğunu hissediyorsunuz herşeyden önce. Nefes alıyorsunuz. Güvende hissediyorsunuz. Karşınızdakiyle karşılıklı ilgileriniz daha canlı kalıyor. Belki de sırf bu sebeplerle olmalı gizem. Olmayınca neler olabileceğini biliyorum, gerçekten biliyorum. Mesela sırf "aylak adam" olarak kalmak istemem bile bundan belki. Sırf bir gizem olsun, insanlar birşeyleri bilerek burayı okuyup etkilenmesinler.

Gizem demişken, kantarın topuzunu kaçırmanın da bir alemi yok tabiki. Öyle olunca da sıkıcı ve bunaltıcı oluyor insan karşısındaki için. Karşılıklı saygıyı ve sevgiyi bozmadan hem paylaşımcı olup hem de kişisel alanı korumak gerekiyor. Çok güzel bir ifade okumuştum bu özel alanı korumakla ilgili paylaşayım: "aynı tastan çorba içebiliyor olup, ayrı taslardan çorba içmek" böyle olmalı ilişkiler. Sıkmamalı, abartmamalı, gizem olmalı ama yormamalı. Tabi herkesin heyecanı aynı tutmak ve bu gizem konusunu yansıtmak ya da aşmakla ilgili farklı yoğurt yiyişleri olabilir. Yazdıklarım zaten gerçek veya bir otoritenin sözleri değil tabiki. Aylaklık dakikalarımdan birkaç satır sadece. Bir ara da bununla ilgili bir şiir yazmışım çağrışım yaptı şimdi. Bir okudum da son sözler çok çakma olmuş. Kedi ne mi alaka? Güzel olmuş, o da kendince gizlenmiş işte.

Sakin bir tatil geçti. Dört gün boyunca uyudum, yedim, yüzdüm, yedim, uyudum, yüzdüm, yedim, gezdim, uyudum. Arada da kitap okudum. Tahmin edebileceğiniz gibi kısaydı ve yetersiz kaldı bu yorgunluğu atmaya. Kısa zaman içinde başka bir tatil de görünmüyor.

Tatilin en güzel yanı deniziydi, en kötü yanıysa dönüşü. En son tatilimin dönüşü kadar oturmadı içime bu dönüş, nedeniyse belli: geçen tatilde çok iyi dinlenmiş ve kafamdaki birçok şeyi boşaltmıştım, bu tatilde sanki gitmeden önce bastığım “duraklat” düğmesine dönüşte tekrar basıp kaldığım yerden devam ettim. Aman boş verin, tatilin kötüsü olmaz. Uzun zamandır bir türlü okuma fırsatı bulamadığım 1984 kitabını da bitirdim.

Aslında burada yazmak istediğim ama yazamadığım konular var. Neden yazamıyorsun diye soracaksınız. Burada yazdığım yazıların “belki üstümüzden bir kuş geçer” tadında olmasını istiyorum aslında. Evet, tam olarak istediğim bu ama şu an içinde bulunduğum ve kendimin de tanımlamayı beceremediğim düşünceler silsilesini yazacak olursam o tatta yazamayacağım, bu yüzden de yazmak istemiyorum. En güzeli toparlanınca daha net olarak yazmak. Bir de bu sıcakta çekilmiyor, zaten tatil de yetmedi. Alıp götürün artık beni bir yerlere ya, nedir canım bu! Ha, unutmadan, kandiliniz mübarek olsun!

Jesse: Maybe what I’m saying is, is the world might be evolving the way a person evolves. Right? Like, I mean, me for example. Am I getting worse? Am I improving? I don’t know. When I was younger, I was healthier, but I was, uh, whacked with insecurity, you know? Now I’m older and my problems are deeper, but I’m more equipped to handle them.

Before Sunset, 2004